تا توانی گاهگاهی بی تکلف زیستن

قطره را از خودگستن دل به دریا بستن است

سبحه من ناله را با عقد دل پیوستن است

همجو مژگان سجده ام چشم از دو عالم بستن است

زین تعلقها که داری اندکی و ارستن است

با درشتان جز به ترک راستی صحبت مخواه

نقش را بی کج نهادی با نگین ننشستن است