فال اشکی که زند آبله در پای من است

همچو داغ از جگر سوختگان می جوشم

شعله هرجامژه ای گرم کند جای من است

نتوان با همه وحشت ز سر دردگذشت

فرصت رفته به سعی املم می خندد

چشم برق همان ابروی ایمان من است

تخم اشکی به کف پای کسی خواهم پخت