گردی شوم وگوشه دامان تو گیرم

جان می کنم. و تیشه فرهاد من این است

هر حرف که آید بسه لبم نام تو باشد

از نسخه هستی ، سبق یاد من این است

گر بخت به فریاد رسد داد من این است

چون اشک ز سرگشتی ام نیست رهایی

بیدل چه کنم نشئه ایجاد من این است