چو غنچه درگرهم گرد وحشت آه است

کجا بریم ز راهت شکسته بالی عجز

ز خویش نیز اگر رفته ایم افواه است

ثبات رنگ نکردم ذخیره اوهام

قسم به طاق بلند کمان بیدادت

که چون نفس به دلم ناوک ترا راه است

به هستی تو امید است نیستیها را