قسم به طاق بلند کمان بیدادت

ز خویش نیز اگر رفته ایم افواه است

ثبات رنگ نکردم ذخیره اوهام

چو غنچه درگرهم گرد وحشت آه است

که چون نفس به دلم ناوک ترا راه است

به هستی تو امید است نیستیها را

که گفته اند اگر هیچ نیست الله است