که چون نفس به دلم ناوک ترا راه است

ثبات رنگ نکردم ذخیره اوهام

چو غنچه درگرهم گرد وحشت آه است

قسم به طاق بلند کمان بیدادت

به هستی تو امید است نیستیها را

که گفته اند اگر هیچ نیست الله است

ز رنگ زرد به سامان سوختن علمیم