به هستی تو امید است نیستیها را

چو غنچه درگرهم گرد وحشت آه است

قسم به طاق بلند کمان بیدادت

که چون نفس به دلم ناوک ترا راه است

که گفته اند اگر هیچ نیست الله است

ز رنگ زرد به سامان سوختن علمیم

چراغ شعله ما را فتیله کاه است