صفای دل نتوان خواست از محبت دنیا

هزار سدره درین باغ پایمال گیاه است

بر اهل عجز حصار است پیچ و تاب حوادث

چوگردبادکه تخت روان هر پرکاه است

که در شمردن زر، دست زرشمار، سیاه است

به غیر ترک تماشا مخواه نشئه راحت

هجوم خواب به چشمت شکست رنگ نگاه است