موجی که !ززن بحر دمد شعله آه است

دل را ز نگه دام هوس بر سر راه است

در مزرع غم ریشه این دانه نگاه است

بی درد نجوشد نفس از سینه عاش

این دشت زیارتکده منظره کیست

تا ذره همان دیده امید به راه است

غیر از دل آشفته به عالم نتوان یافت