بر اهل هوس ظلم بود باده پرستی

این بزم مگر حلقه آن زلف سیاه است

از صفحه دل نقش کدورت نتوان شست

گردون به حقیقت گره تار نگاه است

عمری ست کلف جوهر آیینه ماه است

تنگ است به رباب نظر وسعت امکان

این بیخبران را لب ساغر لب چاه است