دل گداخته آبی به زیر این پر کاه است

کتان نه ایم ولیکن ز بار منت عشرت

بر آبگینه ما سنگ به ز پرتو ماه است

توان ز گردش رنگم به درد عشق رسیدن

چو صبح در قفس زخم آرزوی تو دارم

تبسمی که غبار هزار قافله آه است

به محفلی که دهد سرمه ات صلای خموشی