چنین کرد گو می خوران در کدوی

بخندد برو هرک دارد خرد

کس اورا ز گردنکشان نشمرد

بدو گفت بهرام گر آرزوی

برین گونه غربیل بر نان جو

همی دار در پیش تا جو درو

بران هم خورش یک شب آرام یافت