گردباد شوقم و عمری ست در دشت جنون

گر فتد بر خاک حرفی بر زبان افتاده است

نشئه ای دارد دماغ بیقراریهای من

پیچ و تاب بیخودان هم رنگ موج باده است

خیمه ام چون چرخ بر سرگشتگی استاده است

آهم و طرفی نمی بندم به الفتگاه دل

بی دماغیهای شوقم سر به صحرا داده است