می رود دریا ز خویش و موج ما استاده است

تا فنا در هیچ جا آر ام نتوان یافتن

هرچه جزمنزل درین وادی ست یکسرجاده است

گوهر ماکاش از ننگ فسردن خون شود

دل به نادانی مده بیدل که در ملک یقین

تخته مشق خیال است آینه تاساده است