منزل ماکاروان را درس وحشت داده است

می تپد گردابم از اندیشه آغوش بحر

دام چشم سوزن و نخجیر سخت افتاده است

از تپیدنهای دل بیطاقتی دارد نفس

چون نگاه چشم بسمل بی تعلق می رویم

قاصد بی مطلبیم و نامه ما ساده است

بیقرار شوق بیدل قابل تسخیر نیست