بر بنای ما چو شمع آتش ترحم کرده است

خامشی در پرده سامان تکلم کرده است

از غبار سرمه آوازی توهم کرده است

بی توگر چندی درین محفل به عبرت زنده ایم

تا خموشی داشتیم آفاق بی تشویش بود

موج این بحر از زبان ما تلاطم کرده است

از عدم ناجسته شوخیهای هستی می کنیم