تا خموشی داشتیم آفاق بی تشویش بود

از غبار سرمه آوازی توهم کرده است

بی توگر چندی درین محفل به عبرت زنده ایم

بر بنای ما چو شمع آتش ترحم کرده است

موج این بحر از زبان ما تلاطم کرده است

از عدم ناجسته شوخیهای هستی می کنیم

صبح ما هم در نقاب شب تبسم کرده است