موج این بحر از زبان ما تلاطم کرده است

بی توگر چندی درین محفل به عبرت زنده ایم

بر بنای ما چو شمع آتش ترحم کرده است

تا خموشی داشتیم آفاق بی تشویش بود

از عدم ناجسته شوخیهای هستی می کنیم

صبح ما هم در نقاب شب تبسم کرده است

معبد حرص آستان سجده بی عزتی ست