تنگنای بیضه بیدل گوشه آرام بود

عشق خاکم را ز صحرای دگر آورده است

انتظار جلوه ای داریم و از خود می رویم

نارسایی زور بر مد نظر آورده است

شد پریشان مرغ دل تا بال و پر آورده است