شوفم از نبامه بران مببتغنی ست

فال پروانه ته پر زده است

تا رهی واشود ز قد دوتا

زندگی حلقه بر این در زده است

رنگ ما پر به کبوتر زده است

گره دل ز که جوید ناخن

دستهای همه قیصر زده است