همچون شرر نیامده از خویش رفته ایم

خم در بنای تیغ غرور خمیده است

ما و امید درگره بی بضاعتی

یک قطره خون دلی که به صدجا چکیده است

سامان این بهار زگلهای چیده است

عشق غیوراگر به ستم ناز می کند

دل هم به خون شدن جگری آفریده است