عشق غیوراگر به ستم ناز می کند

یک قطره خون دلی که به صدجا چکیده است

همچون شرر نیامده از خویش رفته ایم

سامان این بهار زگلهای چیده است

دل هم به خون شدن جگری آفریده است

بیدل به طبع آبله پا نهفته ایم

لغزیدنی که بر دوجهان خط کشیده است