جیب و دامانی ندارد کسوت عریانی ام

همچوشمع کشته در چشمم نگه خوابیده است

باکمال الفت از صحرای وحشت می رسم

چون سواد چشم آهو سایه ام رم دیده است

چون گهراشکم همان در چشم خود غلتیده است

نی خزان دانم درین گلشن نه نیرنگ بهار

این قدر دانم که اینجا رنگ هاگردیده است