نی خزان دانم درین گلشن نه نیرنگ بهار

چون سواد چشم آهو سایه ام رم دیده است

جیب و دامانی ندارد کسوت عریانی ام

چون گهراشکم همان در چشم خود غلتیده است

این قدر دانم که اینجا رنگ هاگردیده است

طبع آزاد از خراش جسم دارد انبساط

زخمه تا بر تار می آید صدا پالیده است