این قدر دانم که اینجا رنگ هاگردیده است

جیب و دامانی ندارد کسوت عریانی ام

چون گهراشکم همان در چشم خود غلتیده است

نی خزان دانم درین گلشن نه نیرنگ بهار

طبع آزاد از خراش جسم دارد انبساط

زخمه تا بر تار می آید صدا پالیده است

وحشتم گل می کند از جیب اشک بی قرار