طبع آزاد از خراش جسم دارد انبساط

چون گهراشکم همان در چشم خود غلتیده است

نی خزان دانم درین گلشن نه نیرنگ بهار

این قدر دانم که اینجا رنگ هاگردیده است

زخمه تا بر تار می آید صدا پالیده است

وحشتم گل می کند از جیب اشک بی قرار

صبح در آیینه شبنم نفس دزدیده است