صبح در آیینه شبنم نفس دزدیده است

طبع آزاد از خراش جسم دارد انبساط

زخمه تا بر تار می آید صدا پالیده است

وحشتم گل می کند از جیب اشک بی قرار

بر رخ اخگر نقابی نیست جز خاکسترش

دیده ما را غبار چشم ما پوشیده است

کعبه مقصود بیرون نیست از آغوش عجز