دیده ما را غبار چشم ما پوشیده است

وحشتم گل می کند از جیب اشک بی قرار

صبح در آیینه شبنم نفس دزدیده است

بر رخ اخگر نقابی نیست جز خاکسترش

کعبه مقصود بیرون نیست از آغوش عجز

آستانش بود هرجا پای ما لغزیده است

عجز طاقت کرد آهم را چو شمع کشته داغ