کعبه مقصود بیرون نیست از آغوش عجز

صبح در آیینه شبنم نفس دزدیده است

بر رخ اخگر نقابی نیست جز خاکسترش

دیده ما را غبار چشم ما پوشیده است

آستانش بود هرجا پای ما لغزیده است

عجز طاقت کرد آهم را چو شمع کشته داغ

جاده ام از نارسایی نقش پا گردیده است