ناله دارد درکمند غم سراپای مرا

جاده ام از نارسایی نقش پا گردیده است

غیر وحشت باغ امکان را نمی باشدگلی

چرخ هم اینجا ز جیب صبح دامن چیده است

بیستون در دم و بر من صدا پیچیده است

سرگرانی لازم هستی بود بیدل که صبح

تا نفس باقی ست صندل بر جبین مالیده است