لیلی هنوز دام سرانجام می دهد

این قطره ازگداز دو عالم چکیده است

داغم ز رنگ عجزکه با آن فسردگی

بی منت قدم به شکستن رسیده است

غافل که گرد وادی مجنون رمیده است

هر دم چوگوهر ازگره خویش می رویم

پرواز حیرت انجمنان آرمیده است