ناتوانی بس بود بال و پر آزادی ام

بر کباب خام سوزم اخگری چسبیده است

زندگی تعمیرش از سیل خرابی کرده اند

اینکه می گویی نفس گردی ز هم پاشیده است

موج صدرنگ از شکست خویش دامن چیده است

کار سهلی نیست در هستی تماشای عدم

بر تحیر ناز دارد هر که ما را دیده است