بر تحیر ناز دارد هر که ما را دیده است

ناتوانی بس بود بال و پر آزادی ام

موج صدرنگ از شکست خویش دامن چیده است

کار سهلی نیست در هستی تماشای عدم

دین و دنیا چیست تا از الفتش نتوان گذشت

پیش همت این دو منزل یک ره خوابیده است

کلفتی از امتیاز زندگانی می کشیم