جلوه هستی غنیمت دان که فرصت بیش نیست

دامن ما را شکست رنگ چین گردیده است

فرش همواریست هرگه ماه می گردد هلال

درکمال ، اکثر رک گردن جبین گردیده است

حسن اینجا یک نگه آیینه بین گردیده است

بیدل از بی دستگاهی سرنگون خجلتیم

دست ما از بس تهی شد آستین گردیده است