می چکد مخموری از آغوش جام کاینات

گل اگر عرض کمالش دیده ای خمیازه است

باده پیمایی همین درس خموشان تو نیست

ورنه عالم قیل و قالش دیده ای خمیازه است

گر همه چرخ و هلالش دیده ای خمیازه است

نعمت فقروغنا هم آرزویی بیش نیست

گر ز چینی تا سفالش دیده ای خمیازه است