گر به خود دستی فشانم فارغ از آرایشم

نوحه کن بر دل که این ویرانه هم ویرانه است

از نفس یکسر تپشهای دلم باید شمرد

سبحه ای دارم که سر تا پای او یک دانه است

همچوگیسوی بتان در آستینم شانه است

بیدل امشب گرد دل می گردد از خود رفتنی

پرفشانیهای رنگ این شمع را پروانه است