ای محیط حیرانی این چه بیکرانیهاست

جسم وکوه در دامان ، عمر و یک قلم جولان

ورنه دور هستی را نشئه سرگرانیهاست

به که از فنای خود صندلی به دست آریم

هر طرف گذرکردیم هم به خود سفرکردیم

بی نگه تماشا کن جلوه بی نشانیهاست

گوش کر مهیاکن نغمه جز خموشی نیست