بی نگه تماشا کن جلوه بی نشانیهاست

به که از فنای خود صندلی به دست آریم

ای محیط حیرانی این چه بیکرانیهاست

هر طرف گذرکردیم هم به خود سفرکردیم

گوش کر مهیاکن نغمه جز خموشی نیست

سر به خاک می مالیم سعی ناتوانیهاست

آه بی پر و بالیم اشک عجز تمثالیم