ورنه هر قدم اینجا بوی آشناییهاست

شکوه گر به یاد آمد از حیا عرق کردیم

ساز ما به این مضراب کوک تر صداییهاست

خاک این بیابان راگریه ات نزد آبی

الفت دل این مقدار پایبند عجزم کرد

رشته تاگره دارد غافل از رساییهاست

بی بضاعتان بیدل ناگزیر آفاتند