یک مژه آسودگی اینجا به صد دشواری است

دست همت آستین می گردد از خالی شدن

سرنگونی مرد را از خجلت ناداری است

شعله خاکسترشود تا آورد چشمی به هم

غیر تیغ اوکه بردارد سرافتادگان

خفتگان را صبح روشن صندل بیداری است

بگذر از فکر خرد بیدل که در بزم وصال