ذره ایم اما به جشم خود گران !فتاده ایم

آمد ورفت نفس مشق خط بیکاری است

از ره غفلت ، عدم را، هستی اندیشیده ایم

شبهه تقریریم و استفهام ما انکار ی است

اندکی هم چون به عرض آمد همان بسیاری است

پسمل ناز، که ام یارب که از توفان شوق

هر سر مویم چو مژگان مایه خونباری است