هر دو عالم عرض یک آغوش زخم کاری است

از خمار ناتوانیها چسان آید برون

سایه مژگان نگاهش را شب بیماری است

هرکه را حسرت ، شهید تیغ بیدادش کند

با همه وارستگی سودا تغافل پیشه نیست

موی مجنون در تلافیهای بی دستاری است

عقده اشکی اگر باقیست دل خون می خورد