در دیده نگه را همه دم پا به رکابست

بی مغز بود دانه کشت امل دهر

در رشته موج ارگهری هست حبابست

عبرتگه امکان نبود جای اقامت

در عشق به معموری دل غره مباشید

هرجا قدم سیل رسیده ست خرابست

بیداری بختم زگل آبله پایی ست