در عشق به معموری دل غره مباشید

در رشته موج ارگهری هست حبابست

عبرتگه امکان نبود جای اقامت

در دیده نگه را همه دم پا به رکابست

هرجا قدم سیل رسیده ست خرابست

بیداری بختم زگل آبله پایی ست

تا غنچه بود دیده امید به خوابست