هرجا قدم سیل رسیده ست خرابست

عبرتگه امکان نبود جای اقامت

در دیده نگه را همه دم پا به رکابست

در عشق به معموری دل غره مباشید

بیداری بختم زگل آبله پایی ست

تا غنچه بود دیده امید به خوابست

چون جوهرآیینه زحیرت همه خشکیم