بیداری بختم زگل آبله پایی ست

در دیده نگه را همه دم پا به رکابست

در عشق به معموری دل غره مباشید

هرجا قدم سیل رسیده ست خرابست

تا غنچه بود دیده امید به خوابست

چون جوهرآیینه زحیرت همه خشکیم

هرچند رگ و ریشه ما در دل آبست