جز سوز وگداز از پر پروانه نخواندیم

تا غنچه بود دیده امید به خوابست

چون جوهرآیینه زحیرت همه خشکیم

هرچند رگ و ریشه ما در دل آبست

این صفحه آتش زده جزو چه کتابست

بیدل ز سخنهای، تو مست است شنیدن

تحریک زبان قلمت موج شرابست