دیار حسن را آیینه بابست

به روی خویش اگر چشمی کنی باز

زمین تا آسمانت فتح بابست

دلی داریم نذر مه جبینان

ز چشم سرمه آلودش مپرسید

زبان اینجا چو مژگان بی جوابست

هزار آیینه در پرداز زلفش