از دفتر نوال تو جزوی بود بقا

مستوثق ولای تو نندیشد از اجل

مستظهر و داد تو نگریزد از فنا

در مکتب کمال تو خردی بود خرد

جسم ترا به مسند ناسوت مستقر

روح ترا ز بالش لاهوت متکا

گنجی که بد سگال تو بخشدکم از خزف