جسم ترا به مسند ناسوت مستقر

مستظهر و داد تو نگریزد از فنا

در مکتب کمال تو خردی بود خرد

از دفتر نوال تو جزوی بود بقا

روح ترا ز بالش لاهوت متکا

گنجی که بد سگال تو بخشدکم از خزف

رنجی که نیکخواه تو خواهد به از شفا